De strijd van Martine tegen de kilo’s! Hoe zij slank werd zonder honger…

Als jong meisje was ik eigenlijk al een beetje te dik. Omdat ik als peuter door de gevolgen van mijn aangeboren hartafwijking érg mager was, gaf dit toen nog geen reden tot bezorgdheid. Iedereen was blij dat ik at en er goed uitzag. Maar aan het einde van de basisschool had ik behoorlijk wat overgewicht en werd dit een probleem. De kindercardioloog waarschuwde dat dit voor mijn hart natuurlijk niet goed was. Mijn moeder gaf aan dat ik niet te veel at, maar dat ik vanwege mijn slechte conditie weinig kon bewegen. Ook de arts onderkende dit.

Later kwam ik onder begeleiding van diverse diëtisten. Ik hield eet-dagboeken bij en kreeg over het algemeen het advies vooral méér te eten, omdat mijn verbranding veel te traag was geworden. Wanneer ik dit deed, kwam ik aan. Meer sporten kon nog altijd niet en zelf zag ik mijn beperkte mogelijkheden om te bewegen als voornaamste oorzaak van mijn overgewicht. Ook door artsen en diëtisten werd dit keer op keer bevestigd. Als ik hen soms huilend vroeg wat ik dan moest doen om af te vallen, moesten ze het antwoord schuldig blijven. ‘Gewoon gezond eten, dat zou genoeg moeten zijn!’ Maar… dat dééd ik toch?

Toen ik tegen de dertig liep, gaf ik er een paar jaar helemaal de brui aan. Ik at wat ik lekker vond en genoot daarvan. Ondertussen werd ik dikker en dikker en in feite was ik diep ongelukkig. Inmiddels woog ik meer dan 90 kilo, had ik een hoogrode kleur vanwege zuurstoftekort en werd bewegen alsmaar moeilijker. Ik kwam toen tot de conclusie dat er écht iets moest veranderen, omdat ik het anders niet zou overleven.

In overleg met mijn ‘eigen’ cardioloog kon ik naar een revalidatiecentrum, waar ik vier keer per week ging sporten. Binnen mijn mogelijkheden natuurlijk, maar het was aanzienlijk meer dan wat ik voorheen deed. Ook daar werd ik weer begeleid door een diëtiste. In die periode viel ik ongeveer 15 kilo af, maar het was een enorm zware strijd. Mijn leven bestond enkel uit revalidatie, bedrust en hongerlijden, maar ik besefte dat het noodzakelijk was.

11749647_864980706928206_877694568_n


Na die 15 kilo stopte het. Wat ik ook deed… wat ik ook at… het lukte niet meer. Ik legde me erbij neer dat dit gewicht kennelijk bij mij paste, maar gelukkig was ik er zeker niet mee.

Acht jaar geleden onderging ik weer een ingrijpende hartoperatie, waardoor mijn conditie aanzienlijk verbeterde. Spoedig daarna besefte ik, áls ik nog wilde afvallen, dat het nú moest gebeuren. Opnieuw begon het gevecht. De cardioloog en diëtiste waarschuwden me dat ik méér moest eten, maar ik wist uit ervaring dat ik dan niet af zou vallen. Door mijn hartproblemen heb ik een behoorlijke discipline ontwikkeld en ik at dus maandenlang maar 800 calorieën per dag. Ook hield ik me in deze periode heel streng aan mijn zoutbeperking. Ik bakte zoutloos brood voor mezelf en bereidde mijn maaltijden zonder kant-en-klaar-producten. Wel was ik vaak ziek en viel af en toe flauw. Ik had opnieuw dag en nacht honger, maar het hielp: ik viel af!

Dit hongerlijden heb ik ongeveer vijf maanden volgehouden. Mijn omgeving begon me te smeken op te houden, want ik ging er steeds slechter uitzien. Ook begon ik verjaardagen en feestjes te mijden, omdat ik daar dan iets zou moeten eten, en dat wilde ik niet. Na 14 kilo wilde mijn gewicht niet verder dalen. Wat ik ook at (eigenlijk níet at), het ging niet meer. Ik was tevreden met het resultaat en vond het zo goed.

Maar ja… toen ik weer ‘gewoon’ ongeveer 1200 calorieën ging eten, kwamen de kilo’s natuurlijk langzaam terug. Ik bleef me wel aan het zoutarme dieet houden, want anders hield ik direct vocht vast. Maar ook dit kon niet voorkomen dat ik weer aankwam. Na verloop van tijd naderde ik opnieuw de 70 kilo en werd ik echt radeloos.

Wat kon ik nu nog doen? De rest van mijn leven hongerlijden? Dat zag ik echt niet zitten. De brui eraan geven? Dat zou mijn dood worden!

Maar wat dan?

Deskundigen op het gebied van voeding konden me niet helpen. Ik deed alles volgens het boekje, maar het werkte gewoon niet. ’s Nachts lag ik soms wakker van de honger. Er ging geen dag voorbij waarop ik in gedachten niet bezig was met mijn gewicht. Wanneer ik een etentje had, keek ik een week van tevoren al op internet of ik een menukaart kon vinden. Wat kon ik nemen? Wat was niet vet en niet zout? Ik droomde zelfs over eten en afvallen.

Nú weet ik dat deze honger ontstond door de constante schommelingen in mijn bloedsuikerspiegel. Waarom wisten diëtisten en cardiologen dat toen niet?

Rond 2010 veranderde ik van diëtiste. Zij was niet zozeer gericht op voeding, maar veel meer op het begeleiden van eetproblemen. Hoewel ik geen vreetbuien had en ook geen anorexia, realiseerde ik me wel dat ik een probleem had. Zij leerde me om anders naar mezelf te gaan kijken. Termen als ‘ik héb een gewicht, ik bén geen gewicht’, begonnen de kijk op mezelf langzaam wat te veranderen. Ik wist dat ik mijzelf mét overgewicht moest accepteren, omdat het anders de rest van m’n leven zou verzieken. Met haar hulp verdwenen de meest scherpe kantjes van de pijn, maar het gevoel dat mijn lichaam niet bij mij paste, bleef op de achtergrond altijd bestaan.

In juni 2013 adviseerde ze me wat minder fruit te eten als ik na de vakantie weer een paar kilo wilde afvallen. Hoewel ik natuurlijk best wist dat fruit veel (fruit)suikers bevat, dacht ik toch dat veel fruit eten heel gezond voor me was.

Zij vertelde me toen wat meer over de werking van fruit en koolhydraten in mijn lichaam. We spraken af dat ik na de zomervakantie een periode minder koolhydraten zou gaan eten, om te kijken wat dat met mijn lichaam zou doen… Eerlijk gezegd verwachtte ik er niet veel van, ik was al zo vaak teleurgesteld…

Half september werd ik door een vriendin (ook hartpatiënt) geattendeerd op de website van Yvonne Lemmers (www.gripopkoolhydraten.nl). In overleg met mijn diëtiste besloot ik dit ‘dieet’ te gaan volgen.

 

 

Het resultaat was schokkend!

11753750_864980703594873_904182312_nBinnen drie dagen was ik van mijn honger af. Al snel begon ik ontzettend veel vocht te verliezen. Dit verbaasde me zeer, omdat ik volgens de artsen weinig vocht vasthield. De praktijk bewees anders. Al na ruim een week kon ik met minder plaspillen toe.

Toen bleek dat ik het zout en vet voor een groot deel ingeruild had voor suiker. In lightproducten wordt het vet vaak vervangen door suiker, en in natriumarme producten zit méér suiker dan in de zoute variant. Dat suikers óók vocht vasthouden was voor mij een openbaring.

Doordat ik iedere dag veel en vaak koolhydraten (suikers) at, was mijn bloedsuikerspiegel iedere dag vele keren hoog (en vaak te hoog) en maakte mijn lichaam veel insuline aan. Hierdoor kon ik dus eigenlijk nooit vet verbranden! Insuline is het enige hormoon dat vet op kan slaan. En als je continu hoog zit in insuline dan kán het lichaam geen vet afbreken. Kon het zo simpel zijn? Ja, zo simpel is het!!

De kwaliteit van mijn leven is door dit “nieuwe eten” aanzienlijk verbeterd.

Daarom blijf ik het onbegrijpelijk vinden dat er vanuit de medische wereld zo weinig enthousiasme voor is. De cardioloog ziet bij mij het verschil, toont zich er enthousiast over en past de medicatie aan. Maar hij durft nauwelijks hardop toe te geven dat koolhydraatbeperkte voeding zinvoller is dan zoutarm.

Ik volg nu bijna twee jaar de leefwijze van Grip op Koolhydraten en mijn leven is totaal veranderd. Mijn strenge zoutbeperking én vochtbeperking zijn verleden tijd. En, oh ja… niet onbelangrijk, ik viel binnen vier maanden ruim 10 kilo af en ben nu al anderhalf jaar op mijn streefgewicht!

Ook is mijn manier van denken over voeding enorm veranderd. Naast dat ik nu grip op koolhydraten heb, is mijn kijk op gezonde voeding een stuk verbreed. Ik kan met verbazing door een supermarkt lopen en constateren dat bijna 75% van de aangeboden artikelen eigenlijk ongezond zijn. Ongelooflijk!

Ik wil nooit meer terug naar de oude situatie. Dat ik nu slank ben, vind ik heerlijk, maar dat ik van mijn eetprobleem af ben, vind ik nog veel belangrijker. Het voelt als een bevrijding!

Ik leef, eet en ben gelukkig!

blank
Floor

Ik ben Floor, oprichtster van www.floraa.nl. Via deze weg wil ik jullie inspireren op het gebied van gezond en zo natuurlijk mogelijk leven. Veel plezier!

I am Flora, the founder of www.floraa.nl/en/. By this blog I want to inspire you to eat and live natural, happy & healthy. Enjoy!